Dag 14: 7 maart Conch Key - Dry Tortugas - Conch Key

Vandaag liep onze wekker al af om 4.40. Om 7.00 startte de check in voor de ferry naar Dry Tortugas en dit was nog 1,5 uur rijden voor ons en we wilden geen risico nemen aangezien het op de Overseas Highway druk kan zijn. Maar hopelijk zou dat 's morgens om 5u wel meevallen dachten we. Goed gedacht want rond 6u45 reden we de parkeergarage op Key West binnen. Onderweg hadden we regen gehad en het waaide nog altijd behoorlijk hard. Dus het leek niet zo'n mooi dag te gaan worden vandaag.

 Om 7u30 mochten we boot op en om 8u vertrok hij richting Dry Tortugas. Dit park ligt ruim 110 km ten westen van Key West en is daarmee een van de meest afgelegen en dus ook minst bezochte parken van de VS. Het is dan ook 2,5 uur varen om de eilandengroep in de Golf van Mexico te bereiken en dan ook nog eens 2,5 uur terug. Dat was dus 5 uren bootje varen vandaag. Er staat hier al een paar dagen serieus wat wind en dat maakte de zee ruw. Op de heenweg viel het nog redelijk mee maar de terugweg was de moeite. Maar daar later meer over.

We namen plaats langs 2 studenten, Felipe en Ryan, uit Gainesville. We hebben bijna de hele heenweg met hen gepraat. Felipe was een Braziliaan en had o.a. ook gestudeerd in Berlijn en Parijs. Toffe mannen. Om 10u30 kwamen aan bij Dry Tortugas.

Op het grootste eiland ligt Fort Jefferson. De bouw van dit fort werd gestart halverwege de 19e eeuw. Maar 30 jaar later was het nog steeds niet af en was het eigenlijk al verouderd voor dat het in gebruik genomen werd. Het heeft dus nooit als verdedigingsfort gefunctioneerd. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog werd het gebruikt als gevangenis voor o.a. deserteurs. Sinds begin 20e eeuw is het een vogelreservaat en in 1992 kregen het fort, de omringende eilanden en riffen de status van National Park. Maar tot zover de geschiedenisles.

Op de boot kregen we ontbijt en van 11u tem 13u kon je er ook lunchen. Maar we wilden eerst snorkelen want dat mag hier ook. We gingen ons snorkelmateriaal halen maar ze waarschuwden ons al dat het gene vette zou zijn. Door harde wind was de zee te woelig en zouden we niet veel te zien krijgen. Dat was dus niet gelogen. We zag maar een paar klein vissen en gingen ook niet te ver de zee in aangezien het vrij moeilijk was om terug te zwemmen door de golven. Dat was een tegenvaller want we hadden er naar uitgekeken om hier te snorkelen. En dan hadden ze ook nog geen duikbrillen met aangepaste sterkte zoals we dat 2 jaar geleden wel op onze snorkeltrips hadden. Wat vooral voor Vinnie minder is aangezien ze zonder bril bijna niets ziet.

Tegen 12u zijn we dan maar terug aan boord gegaan om te eten. Het was een typische Amerikaanse lunch. Sandwiches zoals je ze kent van de Amerikaanse films en tv-series. Sponzig brood met ham, kalkoen, kaas en/of tonijnsalade en groeten. En om het helemaal af te maken: chocolate chip cookies en chips. Maar het smaakte wel.

Rond 12u45 zijn we dan eerst naar een aanpalend eilandje gewandeld waar voor fregatvogels broeden maar daar mocht je niet dichtbij komen. Dan zijn we rond het fort gewandeld over een pad dat door de zee ging en daarna het fort zelf verkend. Intussen waren de wolken verdwenen en was het lekker warm geworden. We hebben nog een tijdje op een bankje onder een boom gezeten in het fort. Eigenlijk hadden we het intussen wel een beetje gezien. We wilden graag snorkelen maar dat viel nu dus tegen en op het strand gaan liggen dat interesseert ons niet. Ook omdat dit een best prijzig daguitstap (175$) is mocht wel iets meer zijn vonden we. Maar het weer heb je natuurlijk niet zelf in de hand. Toen we rond het fort wandelden lagen er toch wel wat mensen in het water te snorkelen en kreeg ik toch spijt dat we er niet meer op gewaagd hebben. 

Rond 14u30 gingen we dan uiteindelijk maar terug naar de boot want we iedereen moest ten laatste om 14u45 aan boord zijn. Om 15u vertrokken we terug en de terugweg werd serieus woelig. We vaarden nu tegen de golven in en de boot gingen hard op en neer. De heenweg viel goed mee maar op de terugweg gingen de kotszakjes goed rond. Ik voelde mee op den duur ook niet zo super en maar buiten gaan staan, ondanks de harde wind en het opspattende water. We hadden allebei (zowel heen al terug) een pilletje tegen zeeziekte genomen omdat ze daar voor waarschuwden bij het vertrek maar op de terugweg heb ik er zelfs nog een 2 ingenomen. Ik kreeg van een ouder koppel ook nog kauwgom en dat hielp me om er door te komen. Ik heb gelukkig als binnen kunnen houden. Dit is de eerste keer dat ik dit mee maak op een boot. Vinnie daarentegen vond het allemaal geweldig. Voor haar was het een lang ritje in een attractiepark. Het laatste uur was minder woelig en ik voelde me dan ook een pak beter. Rond 17u30 kwamen we terug aan bij Key West. We waren allebei moe en dan moesten we nog 1u30 rijden naar ons hotel. Vinnie reed en gelukkig ging het heel vlot. Rond 19u15 kwam we bij de Bayview Inn aan. We douchten nog snel want we plakten helemaal van het zoute zeewater en dan zijn we nog iets gaan eten in de SS Wreck, een restaurant vlakbij ons hotel waar we 2 jaar geleden ook al een paar keer gegeten hebben. Het was al bijna 20u30 en we rammelden van de honger. Dus het smaakte weer. Vinnie at een lekkere kipburger en ik eerst soep en daarna weer coconut shrimp. Het is nu bijna 23u en we zitten nog buiten aan het zwembad van ons hotelletje. De wind wordt nu wel wat fris maar eigenlijk is het met een vest nog best aangenaam om buiten te zitten om te lezen (Vinnie), de blog te typen (Jeroen) en muziek te luisteren (beiden). Morgen zetten we de wekker niet en kunnen we hopelijk eens lekker uitslapen.

Afstand: 150 mijl/241,4 km

Groeten,

Vinnie & Jeroen

Dag 13: 6 maart Homestead - Conch Key

Vandaag zouden we het rustig aandoen. We hadden geen wekker gezet maar we waren allebei vrij vroeg wakker: 7u30. Rond 8u waren we uit bed. Geen haast dus vandaag. Om 8u45 zaten, omsingeld door Duitsers, aan het ontbijt. Uiteindelijk was het bijna 10u toen we uitchecken. Daarna reden we eerst naar Biscayne National Park. Dit had ik gisteren nog opgezocht en het visitor center lag op 20 minuten rijden van ons hotel in Homestead. Het grootste gedeelte van Biscayne National Park, zo’n 95% van de totale oppervlakte van 700 km², bestaat uit water. Verder behoren ook een smalle strook land aan de kust en enkele tientallen kleine eilanden tot het park. De eilanden kan je enkel met een begeleide boottocht bezoeken. 2 maal per dag vertrekt er van donderdag tem zondag een boot. Dit leek ons wel interessant en we hebben een boottocht gereserveerd donderdag om 10u. Dan rijden we terug naar Miami en moeten we 's avonds onze auto terug inleveren bij Alamo aan de luchthaven. Dus overdag hebben we voldoende tijd om Biscayne NP te doen. Na dit geregeld te hebben, deden we nog een korte wandeling door een mangrovebos bij het visitor center en rond 11u besloten we dan maar om al richting ons hotel te rijden. De volgende 3 nachten verblijven we in het Bayview Inn Motel op Conch Key. Hier waren we tijdens ons trip van 2 jaar geleden ook al 3 nachten. Het beviel ons zo hard dat we het dit jaar weer geboekt hebben. Het is kleine hotelletje met heel gemoedelijke en vriendelijk eigenaars. Het heeft zelf een piepklein haventje waar de pelikanen en aalscholvers af- en aanvliegen. 

We reden eerst nog langs Robbie's Marina op Islamorada, een stadje verdeeld over verschillende eilanden van de Keys, hier zijn een aantal winkeltjes en een restaurantje. Het was intussen al bijna 12u30 en we hebben nog wat gegeten. Vinnie een burger met frietjes en ik coconut shrimp ook met frietjes. Dat smaakte weer! Je kan hier ook de tarpons voeren. Dat zijn heel grote vissen die je  sardientjes mag voeren met de hand. Dit hadden we 2 jaar geleden al gedaan en nu moest je 2$ per persoon betalen om enkel te mogen gaan kijken. Niet dus! We besloten dan maar om naar ons hotel te rijden. Het was nog 20 minuten tot ons hotel en rond 15u waren we er.

Na het inchecken zijn we meteen een machine was gaan draaien. Eerst de witte was en daarna nog een machine gekleurde was. Dat hangt nu te drogen en seffens nemen we nog een plons in het zwembad van ons gezellige hotelletje.

Het is vandaag overigens weer behoorlijk winderig. Het zou 25°C zijn maar zo voelt het in ieder geval niet. Toen we de Overseas Highway 1 (de enige weg op de Keys) opreden was het bewolkt en kregen we zelfs een regenbuitje over ons heen. Maar kom we klagen niet. We zouden het veel slechter kunnen treffen.

Morgen moeten we weer vroeg uit de veren want we rijden morgen helemaal naar Key West (het uiterste puntje van de Keys) voor een bezoek aan het Dry Tortugas National Park. We moeten al om 7u daar zijn en moeten op tijd vertrekken want op de Keys weet je het nooit met het verkeer. Dat betekent dus al om 5u vertrekken morgenvroeg. Ontbijt krijgen we gelukkig op de boot die ons naar Dry Tortugas zal brengen. Dit park is een buitenbeentje omdat het een van de meest afgelegen (113 ten westen van Key West in de Golf van Mexico) en daarom ook minst bezochten parken is. Het bestaat uit een aantal eilanden die omringd zijn met prachtige koraalriffen wat het dus ideaal maakt om te snorkelen. En dat gaan wij morgen dan ook doen in het heldere, ondiepe water!

Ziezo het blogwerk zit er weer op voor vandaag. Nu eerst de was helpen ophangen en dan effe plonsen!

Afstand: 85 mijl/136,8 km

Groeten,

Vinnie en Jeroen

Dag 12: 5 maart Bradenton - Homestead

Vandaag gingen we eerst naar het Myakka River State Park. Dat lag op een halfuurtje rijden van ons hotel in Bradenton. Rond 9u15 kwamen we er aan. We wilden eerst een wandeling doen naar The Deep Hole. Hier heb je wel een permit voor nodig want er zijn maar 30 mensen per dag toegelaten in dit gedeelte van het park. Dat was gelukkig geen probleem en om iets voor 10u begonnen we aan de wandeling. De 3,5 km lange tocht (enkel) gaat naar een groot meer waar vooral alligators en vogels te zien zijn. 45 minuten later waren we bij het meer. Er lagen inderdaad heel wat alligators. Het was er ook geweldig rustig. Onderweg en bij het meer zelf kwamen we hooguit een 10-tal mensen tegen. Bij het meer zat een koppel zestigers, Al en Jen, uit Wisconsin. We hebben ruim een uur met hen gepraat. Ze waren heel geïnteresseerd in wat wij in België deden en hoe o.a. het school-, verlof- en sociaal systeem werken. En onvermijdelijk ging het op den duur ook weer over politiek. Ook zij bleken op z'n zachtst uitgedrukt geen voorstanders van onze vriend Donald te zijn. Maar ze zeiden ook: 'Ach na 4 jaar zijn we er toch van af'. 'Of 8' zei ik dan nog. Het waren in ieder geval weer heel vriendelijk en interessante mensen om een praatje mee te maken.

We aten nog een banaan en rond 11u45 vertrokken we terug. Om 12u40 stonden we weer bij onze auto. De zon scheen volop maar er stond een harde wind wat het uiteindelijk aangenaam maakte om deze wandeling te doen. We reden terug naar de ingang van het park om nog een paar andere delen te verkennen. We moesten onze permit ook afgeven aan de ingang zodat ze wisten dat we The Deep Hole verlaten hadden. Eerste stop was een nature trail tussen de typische palmbomen en eiken met Spaans mos. Er was ook een canopy walk, een houten constructie waardoor je tussen de bomentoppen kan wandelen. Het hoogste punt hiervan was bijna 25 meter hoog. Waardoor je dus boven de bomen staat en een wijd uitzicht hebt. Dit was wel een leuke afwisseling. Al hadden we het langer verwacht. Aangezien het vandaag zondag was, was het ook heel druk in dit park. Veel drukker dan de vorige state parken die we bezocht hebben. Dit park was ook veel groter dan de andere parken. We reden nog door naar een ander groot meer. Het was intussen al 14u30 voorbij en we hadden honger. Bij dit meer was er een restaurant en daar hebben we allebei een burger gegeten. Dat smaakte wel want het ontbijt was al lang verteerd en daarbuiten hadden we enkel nog een banaan en een paar koekjes gegeten. We hebben niet meer de moeite gedaan om hier nog te wandelen. We hebben de alligators en watervogels intussen wel een beetje gezien om eerlijk te zien. We besloten dan ook maar om naar onze slaapplaats voor vanavond te rijden: het Fairway Inn hotel in Homestead. Dit plaatsje ligt vlakbij Miami en The Keys waar we de komende 3 dagen zullen verblijven.

De gps gaf aan dat het nog 4 uur rijden was en het was intussen al 15u30. Dat viel toch wel een beetje tegen. We hadden gedacht om sneller in Homestead te zijn. Kwam er dan ook nog eens bij dat we onderweg nog een omweg moesten maken van een halfuur omdat er een brand was en de politie een weg had afgezet. We zagen de rook al van heel ver in ieder geval. Dus het was al bijna 20u toen we bij ons hotel aankwamen. Ik heb nog snel gedoucht en daarna zijn we weer gaan eten bij een Cracker Barrel vlakbij het hotel. We aten allebei kip en het was weer lekker voor een zeer democratische prijs.

Het is intussen 23u20 en dit is weer het einde van de blog voor vandaag. Morgenvroeg doen we het rustig aan. We zitten vlakbij The Keys en ons hotel (Bayview Inn) morgen is ongeveer 1,5 uur rijden. We hebben ook wel wat kleren om te wassen dus dat gaan we morgen ook maar doen. En dan maar wat luieren bij het zwembad van ons hotel waar we 2 jaar geleden ook al verbleven. Dat beviel ons toen zo goed dat we er dit jaar weer 3 nachten geboekt hebben.

Afstand: 293 mijl/471,5 km

Groeten

Vinnie & Jeroen

Dag 11: 4 maart Crystal River - Bradenton

Vanmorgen moesten we dus heel vroeg uit de veren. 5u liep de wekker af. Na een kattenwasje, snel iets van het ontbijt mee gegraaid en dan richting 'Birds Under Water', de organisatie waarmee we met de lamantijnen gingen zwemmen. Het was maar 5 minuutjes rijden dus we waren ruim op tijd daar. Het was trouwens behoorlijk koud. Slechts 3 graden gaf mijn gsm aan. Dus dat gaf ons al geen goede moed. Gelukkig kregen we wetsuits aan en is het water rond Crystal River het hele jaar door rond de 23°C. Dit is ook de ideale temperatuur voor de lamantijnen in de winter. In de zomer trekken ze naar de Golf van Mexico maar van de maanden november tem maart zijn ze dus vooral te vinden in de waters en rivieren van Florida. Crystal River en het naburige Homosassa Springs zijn trouwens de enige plekken in Florida waar je met deze dieren mag zwemmen en er zo dicht bij kan komen.

Er gingen nog 3 koppels uit Utah, Pennsylvania en Oostenrijk mee. We waren dus met 8. Onze gids was Rob en de stuurman Rick. Eerst kregen we nog een filmpje te zien met instructies van wat we vooral niet mochten doen met de lamantijnen. Het zijn heel rustige, zachtaardige dieren die vooral op de bodem van de rivier liggen om te eten, slapen of kakken/scheten laten. Het is de bedoeling om ze zo weinig mogelijk te storen. Dat werd er goed ingepeperd.

Rob en Rick waren vriendelijke, vlotte mannen die veel over de dieren wisten en dit werk al jaren deden. We hadden speciaal deze vroege toer geboekt omdat we dan als eerste in het water zouden liggen want er zijn natuurlijk nog een boel andere organisatie die zulke toeren aanbieden maar niet zo vroeg. We waren inderdaad de eerste die aankwamen bij de Three Sisters Springs, de bronnen waar meestal de meeste lamantijnen te vinden zijn. Het water was hier ook heel helder. In het begin zagen we er maar 2 maar al snel kwamen er meerdere aan gedreven. Op een bepaald moment telde ik er 15. Er was ook een moeder met haar kalf, Ruffles. Rob, onze gids, vertelde dat ze de lamantijnen hier namen geven en dat ze de meeste ook elk jaar terug zien. Ruffles was zijn vriend, een heel nieuwsgierig jonge lamantijn. Als het diertje aankwam gedreven zei Rick dat we heel stil in het water moesten blijven liggen en dan kwam hij echt bij sommige mensen 'snuffelen'. Heel grappig. Om goed te drijven kreeg iedereen ook een water noodle zoals je op de foto's kan zien.

Na ruim 1 uur gingen we terug ons bootje in. Rick en Rob hadden ons gewaarschuwd dat we het koud zouden hebben als we uit het water zouden komen en dat was niet gelogen. Gelukkig hadden we nog wetsuits aan. We stopten nog bij een kleine baai waar er nog dieren zouden kunnen zijn. Het water was hier echter zo troebel dat je nog geen halve meter ver kon zien onder water. Maar al snel kwamen er verschillende lamantijnen aan "gezwommen". Nu kon het spektakel pas echt beginnen. Waren de lamantijnen bij de bronnen heel rustig dan gingen deze nog al te keer. De Oostenrijkers in ons gezelschap werden zelfs geknuffeld door een groot exemplaar. Het dier slaagde er zelfs in om de rits van z'n wetsuit een stukje open te krijgen. Hilarisch en Rob voegde er natuurlijk aan toe: 'Pas maar op want meestal wil hij meer dan knuffelen alleen'. Er kwamen nog heel wat dieren bij en je mocht ze nu ook aanraken als ze vlakbij waren. Sommigen draaiden zich op hun rug zodat je echt hun buik kon strelen. Eigenlijk zoals honden ook wel doen. Heel grappig om te zien. Aangezien de dieren "actief" waren, was aanraken geen probleem vertelde Rob. Enkel als ze liggen te rusten mag dat absoluut niet. Ze knuffelden ook nog anderen en Vinnie ontsnapte niet aan een knuffel.

Het was intussen als bijna 8u45 en er waren ook al enkele boten van andere organisaties aan gekomen. Dus besloten Rob en Rick dat we zouden terugkeren. Om 9u meerden we terug aan. Rob en Rick zeiden zelf dat dit een heel goede toer was geweest met veel lamantijnen en veel activiteit. De vorige dagen hadden ze veel minder dieren gezien omdat het toen warmer was. Echt een geluk bij een ongeluk dus dat het vanmorgen zo koud was.

We hebben echt genoten van deze belevenis. Ik vond het persoonlijk een van de mooiste ervaringen ooit met dieren/de natuur. Echt heel speciaal om met deze grote, zachtaardige reuzen te zwemmen. Echt een aanrader. Als je ooit in Crystal River bent en je wil gaan zwemmen met lamantijnen, slechts 1 adres: Birds Under Water!

Rond 9u30 waren we terug bij het hotel. Het ontbijt stond er nog altijd. We hebben hier nog een paar dingen meegenomen en zijn meteen naar de kamer gegaan. Om 11u moesten we pas uitchecken dus we hadden nog tijd voor een douche. Daarna gingen we verder naar Bradenton waar we vanavond weer in een Super 8 motel slapen. Eerst even een Publix binnen voor picknick want onze magen rammelden. We stelden de gps in op een parkje in de buurt waar we hoopten dat er picknicktafels zouden staan. Rond 12u kwamen we er aan. Bleek dat in het park een aantal baseballveldjes lagen en dat het opening season was. We hebben eerst snel de picknick naar binnen gewerkt en zijn toen even gaan kijken naar de kinderen die er aan het baseballen waren. Dit was eens iets onverwachts, ongepland en de echte Amerikaanse cultuur. Ook weer heel leuk om eens mee te maken. Al werden we soms wel wat raar bekeken met onze camera's. Na 45 minuten reden we verder.

Volgens de gps zouden we tegen 15u in Bradenton zijn. Niet ver van ons hotel lag nog een natuurparkje waar we ook nog even naartoe wilden gaan. Maar onderweg kwamen we in de file terecht. De politie had een stuk highway afgezet en we moesten er dus van af. Na wat gesukkel met de gps slaagden we er toch in om terug op de snelweg te komen en bleef de verloren tijd beperkt. Tegen 16u arriveerden we dan bij ons hotel. We besloten om niet meer naar het park te gaan en het kalm aan te doen voor de rest van namiddag en avond. We zijn even bij het zwembad gaan liggen. Vinnie heeft er wat gelezen en ik heb een plonsje gemaakt. Deze morgen maar 3°C maar sinds de middag was het ruim 25°C. Lekker weertje dus.

Ik rook naar de chloor toen ik uit het zwembad kwam en ben me nog gaan douchen. Tegen 19u zijn we gaan eten bij de Applebee's vlakbij ons hotel. Het was weer lekker. Vinnie had macaroni met kaas, spek en kip en ik ribbetjes. En daarmee zitten we weer aan het einde van de blog voor deze dag. Morgen is ons eindstation Homestead, een stadje net voor de Keys. Onderweg gaan we naar het Myakka River State Park en misschien ook nog een kort bezoekje aan de Everglades.

Afstand: 141 mijl/226,9 km

Groeten,

Vinnie & Jeroen

Dag 10: 3 maart St Augustine - Crystal River

Hallo iedereen,

Vandaag een kort bericht. Het is intussen bijna 22u en we zijn sinds 19u30 in Crystal River aan de westkust van Florida. Morgen zal de wekker om 5u aflopen want om 6u gaan we zwemmen met lamantijnen of zeekoeien. Het is maar 5 minuten rijden van ons hotel (Holiday Inn Express) en we kunnen gelukkig ervoor al ontbijten.

Vandaag begon onze dag om 7u30. Na het ontbijt vertrokken we rond 8u45 uit St Augustine. We reden eerst naar het Washington Oaks Gardens State Park. Dit was een parkje op een halfuurtje rijden van St Augstine met een mooie tuin met de typische kronkelende live oaks met het hangende Spaanse mos, palmbomen, veel bloemen, vijvertjes en fonteinen. We maakten er ook een korte wandeling die gedeeltelijk over een strandje ging waar we o.a. zeesterren en mooie schelpen zagen.

Rond 10u reden we verder naar Bulow Plantation Ruins Historic State Park. Hier kwamen we rond 10u45 aan. Buiten een paar ruïnes van een oude suikerplantage was hier echter niet veel te zien. Na een klein uurtje hadden we het dan ook wel gezien en ging onze tocht verder naar Merritt Island vlakbij het Kennedy Space Centre, waar we 2 jaar geleden al geweest zijn. We reden naar het visitor centre van het National Wildlife Reserve op Merritt Island. Hier vroegen we wat info voor de Black Point Wildlife Drive. Dit is een rit van 7 mijl waar je vooral veel vogels kan spotten. En dat was dan ook het geval. We zagen o.a. witte en zwarte ibissen, gieren, roofvogels, lepelaars, reigers, ...

Rond 15u45 kwamen we bij het einde van de wildlife drive. Dit vonden we allebei een heel mooie rit. Er zijn hier nog een aantal onverharde wegen waar je vogels kan spotten maar die waren allemaal gesloten wegens gedeeltelijk weggespoeld door een orkaan een paar weken geleden.

Het werd intussen ook stilaan tijd om door te rijden naar Crystal River. Dit was nog zo'n 3,5 uur rijden. We kwamen uiteindelijk rond 19u30 aan bij ons hotel. We dropten onze bagage op de kamer en gingen meteen eten. We hebben lekker gegeten in het seafood restaurant 'Crackers'. Vinnie nam kip en ik een combo van gator, cod (kabeljauw) en shrimp. Het was heerlijk. Nog het vermelden waard was dat we letterlijk op de eerste rij van een huwelijksaanzoek zaten. Langs ons zat een grote tafel met vooral Spaanstalige Amerikanen. Op een bepaald moment haalde er eentje een ring boven in ging hij op z'n knieën. Zijn toekomstige wist niet goed wat er gaande was en moest eerst een slokje water drinken voor ze uiteindelijk het verlossende woord 'Yes' uitsprak. Wat onder luid gejoel en geklap onthaald werd door de andere gasten. En wij zaten dus op de eerste rij. Speciaal en grappig om dit eens mee te maken. Onze serveerster zei dat het de eerste keer was dat zij dit meemaakte. Voor ons dus ook.

Het is nu 22u15 en morgen moeten we dus vroeg uit de veren. Dus we kruipen er seffens maar weer eens in.

Afstand: 280 mijl/450,6 km

Groeten,

Vinnie & Jeroen

Washingtons Oaks Gardens

Black Point Wildlife Drive

 

Dag 9: 2 maart Charleston - St Augustine

We hadden de wekker op 7u gezet. We werden wakker met regen. De eerste keer deze vakantie. Vandaag rijden we van Charleston in South Carolina, door Georgia naar St Augustine in Florida. Zonder te stoppen zou dit al een rit van ruim 4 uur zijn. Na het ontbijt lieten we rond 8u onze Best Western achter ons. Eerste stopplaats was Amelia Island, net over de grens in Florida. Ik heb de eerste 2,5 uur gereden en Vinnie nog een uurtje tot Fernandina Beach Hier zijn we eerst gestopt bij een Walmart voor de picknick en daarna zijn we door gereden naar het Fort Clinch State Park. Rond 13u arriveerden we in het park. De weg die naar het fort lijdt is er weer één met bomen vol met Spaans mos. Prachtig. Ondertussen scheen de zon ook alweer.

Bij het fort hebben we eerst onze picknick verorberd. We zouden nog eens apart inkom moeten betalen voor het fort maar dat hebben we niet meer gedaan. Rond het fort ligt een strand en daar zijn we over gewandeld. Daarna reden we op het gemak terug naar de uitgang van het park. Onderweg waren er nog verschillende stopplaatsen. Eerst bij een pier en daarna nog een wandeling gemaakt over een pad met palmbomen en live oak met Spaans mos. Hier stonden regelmatig bordjes met 'Alligators crossing'. Jaja dachten we maar er lag er inderdaad eentje in het zonnetje in één van de poelen langs het wandelpad.

Rond 16u vertrokken we dan richting St Augustine. Het zou 1,5 rijden zijn maar onderweg passeerden we Jacksonville en aangezien het spits was het traag verkeer. We stonden nergens echt stil maar deden er toch bijna 2 uur over voor we bij ons hotel (Comfort Suites) in St Augustine aankwamen. De dame bij het inchecken was heel vriendelijk (zoals bijna overal wel) en kende iemand die in België woonde. Dat verliep allemaal weer heel vlot. We dropten de koffers op de kamer en gingen meteen naar het oude gedeelte van het stadje. Ons hotel lag op wandelafstand. We gingen eerst langs het Castillo de San Marcos. Een van de oudste forten (ja we hebben er deze vakantie al heel wat gezien) van de VS. St Augustine werd al gesticht in 1565 en daarmee is het de oudste nog bestaande Europese nederzetting in de VS. Voila zo ver de geschiedenislessen.

St Augustine blijkt een leuk stadje te zijn met veel winkeltjes, restaurantjes, steegjes, kerken en oude gebouwen. Ook leuk om een paar uur in de spenderen maar helaas hebben we morgen weer een lange dag voor de boeg dus zullen we na het ontbijt vertrekken. Onze magen rammelden intussen en we kregen een tip voor een goed Italiaans restaurant. En het was inderdaad erg lekker. Vinnie at pasta met meatballs en ik een pizza.

We zijn al een tijdje terug op de kamer. Na een douche ben ik aan de blog begonnen en Vinnie heeft de route voor morgen in de GPS ingegeven. Voila het is intussen 11u45. Morgen loopt onze wekker om 7u30 af en rijden we via een aantal kleiner parkjes naar Crystal River aan de westkust van Florida.

Afstand: 306 mijl/492,5 km

Groeten

Vinnie & Jeroen

Dag 8: 1 maart Charleston, Sullivan's Island & Mount Pleasant

Vinnie kruipt vandaag in de schrijverspen.

Vandaag hadden we de wekker gezet om 7.45, maar natuurlijk was ik weer vroeger wakker. Hierdoor kon ik nog wat bellen met het thuisfront. In de badkamer ging dit vlot en zo kon Jeroen nog wat verder slapen, zonder dat ik hem al te veel stoorde.

Vandaag stond er rond een kajaktocht bij zonsondergang op het programma, maar die moesten we eerst telefonisch reserveren. Het kantoortje waarbij we dit moesten doen, ging pas open om 9.00, dus moesten we nog even wachten om dit zeker in orde te brengen. We hadden dus alle tijd om te ontbijten. Tot nu toe was dit het meest uitgebreide buffet, met keuze uit wafels, pancakes, 2 soorten omelet, verschillende soorten fruit en yoghurt,... Met volle magen en een reservering voor het kajakken, vertrokken we om 9.15 richting Charleston. Aangezien we pas tegen 15.45 aan de kajaks verwacht werden, hadden we zeker tot 15.00 de tijd om de historische stad te verkennen. Onderweg naar het centrum was het druk verkeer, maar we stonden nooit stil en al bij al ging het verrassend vlot tot aan de parkeergarage. De eerste die we wilden oprijden was al vol, maar de 2de, die een halve blok verder lag, had gelukkig nog vrije plaatsen. Om 9.45 wandelden we al met een gerust hart richting  Eastern Battery en genoten we onderweg van de prachtige koloniale woningen, voornamelijk pastelkleurige gevels en het adembenemende smeedwerk waarmee de meeste balkons versierd zijn.

Na een kleine 20 minuten wandelen kwamen we aan bij de White Point Gardens, waar de Battery ligt Ook dit park had weer prachtige bomen en de grenzen van het park werden versierd met de fameuze kanonnen. We wandelen daarna opnieuw in noordelijke richting, langs de waterkant van de haven zagen we in de verte een Spaanse driemaster en opeens sprongen er ook vlakbij de kaai enkele dolfijnen speels uit de golven. Aan de linkerkant bleef het een na het andere prachtige huis te voorschijn komen, terwijl we opnieuw bij een prachtig park, het Waterfront Park, aankwamen. Onder de bomen stonden smeedijzeren banken die telkens in vierkanten gegroepeerd stonden. Op die manier leken ze echt uit te nodigen om sociale contacten te leggen of om met vrienden te chillen onder de schaduw van de met Spaans mos bezaaide bomen. Na het park gingen we in oostelijke richting zodat we het French Quarter binnen gingen. Opvallend in deze stad is dat er op verschillende plaatsen  goed onderhouden en propere openbare toiletten zijn. Daar kunnen ze in België nog een grote les uit leren.

We hingen de toerist uit op het marktje in Market Street en ik kon Jeroen overtuigen om even een omweg te  maken via King Streets Cookies, waar ze, grote verrassing, koekjes verkochten. Na een kleine proefsessie kochten we een kleine voorraad (3 stuks elk), maar deze bewaren we voor later.

Even een vroeg en snel middagmaal bij Subway en daarna gingen we verder richting Church Street, waar, wonder boven wonder, enkele kerken liggen.  De aswoensdagviering was nog volop aan de gang en hierdoor was het moeilijk om deze echt te bezichtigen, maar de omliggende kerkhoven waren wel toegankelijk. We hadden rond 13.00 het grootste gedeelte van de French Quarter gezien en besloten even onze benen te laten rusten in het Washington Square Park. Een rustig parkje waar vooral lokale mensen hun lunch aan het nuttigen waren. Heel onze wandeling viel het op dat het ontzettend rustig was in deze toch wel grote stad. Hierdoor beviel het ons extra veel. We raakten aan de praat met een bejaard koppel die hun hondjes aan het uitlaten waren. Aangezien we vlakbij onze parking waren en we eigenlijk nog enkele uren te spenderen hadden, vroegen we ze advies over wat er nog de moeite was om te zien, met het oog om op tijd bij onze kajaktocht te zijn. Ze raadden het strand van Sullivans eiland aan. Dit lag amper op 10 minuutjes rijden van Mount Pleasant, waar we om 15.45 moesten zijn.

Op goed geluk gingen we dus richting strand en ook nu ging het verkeer weer heel vlot. We vonden redelijk vlot parking in een woonwijk die vlak bij het strand lag. Via een houten wandelpad wandelden we door de duinen en kwamen we aan bij een heel breed wit strand. Ook hier was het al bij al rustig en na wat kuieren besloten we opnieuw richting auto te gaan. Onderweg kreeg Jeroen opeens een telefoontje van de kajakverhuur. Onze tocht 's avonds werd gecanceld wegens de hard opkomende wind en de voorspelling van nog meer wind. Dit was een zeer spijtige streep door onze rekening want we hadden beide echt uitgekeken naar deze tocht, waarbij we tussen de dolfijnen zouden kajakken. We besloten alsnog naar daar te rijden om te bekijken of er eventueel andere opties waren, maar die waren er spijtig genoeg niet. Enkel de volgende dag zouden er opnieuw tochten zijn, nu gingen enkel de gidsen kajakken om enkele reddingsoefeningen onder deze weersomstandigheden te oefenen. Bij het kantoortje hadden ze wel een alternatief, namelijk een wandeling bij de boardwalk van de haven. Na de wegbeschrijving besloten we eerst iets te drinken bij de naburige bar met terras met zicht op de creek. We zagen de gidsen met veel moeite de wind trotseren. Ook al hebben we veel spijt en gemengde gevoelens, de maatschappij nam waarschijnlijk de juiste beslissing om ons dit te besparen. Jeroen was onder de indruk van zijn biertje en na wat info van de barman besloten we om even halt te houden bij de naburige liquor store. Jeroen kocht er een klein voorraadje van 6 flesjes Palmetto en wat cider voor mij. In deze handel waren er ook talrijke Belgische bieren terug te vinden, de Belgische trapisten, maar ook Palm, Duvel, Rodenbach,... Maar dit kunnen we beter in België kopen. Met een prijs van gemiddeld $20 voor 6 flesjes zou dit anders een kostelijke zaak worden.

Ondertussen was het ongeveer 16.00 en reden we naar de boardwalk. Bij deze mooie wandeling langs de haven konden we spijtig genoeg geen dolfijnen meer spotten, maar we hebben wel kunnen genieten van enkele mooie uitzichten. We sloten deze dag af met een terrasje in de haven met zicht op de zonsondergang. De harde wind jaagde ons uiteindelijk naar binnen, toen het (vol) pepervaatje zelfs van tafel vloog. We besloten ook daar een hapje te eten en daarna vertrokken we terug naar het hotel. De klok gaf 19.15 aan wanneer we aankwamen.

Jeroen is ondertussen al lang fris gewassen en kijkt naar South Park. Ik ga zelf deze blog afsluiten en alles klaarmaken voor morgen  en zelf ook nog een douche nemen. Morgen vertrekken we hier richting Saint Augustine met een tussenstop bij Amelia Island.

Afstand: 45 mijl/72,4 km

Groeten,

Jeroen & Vinnie